28 Σεπ 2005

Πανσέληνος

Φεγγάρι μου γλυκόπιοτο, καλόγνωμο

Σαν όνειρο παιδιού,

Πάρε το φως απ’ την καρδιά μου

Να λάμψεις πιο πολύ,

Να μην τελειώσει τούτη η φωταύγεια,

Τούτο το πανηγύρι των ψυχών.

Χιαστί να πλέκονται τα όνειρα

Και η αγάπη,

Βότσαλα του ήλιου

Λιαζόμενα και πλέοντα,

Υπεράνω των ανάλατων ανθρώπων.

1 σχόλιο:

kanaka makua είπε...

μάλιστα, ευγενική γραφή, με την λέξη ευγενική αναγνωρίζω το γένος του ποιητή. Ρομαντισμός και ανανέωση μυρίζει αυτό το ποίημα.