21 Νοε 2007

Ζ - Η - Θ


(η Ζωή ως ένατο γράμμα - Θεός ή Θάνατος)

(Μνήμη Χ.Λ.)


Απ’ το Εφτά ως το Εννιά

ένα πήδημα μικρό

ή μια γέφυρα γυμνού προορισμού.

Τα συστατικά αγνώριστα και στις Αρχές ακόμα,

θολά τα μέτρα, τα σταθμά αζύγιαστα·

ασίγαστα, η μπόρα της αλήθειας μας προκαλεί.

Τον Ασφαλιστή μας στους ουρανούς γλυκάναμε

κι αδιάβαστα τους όρους υπογράφουμε

καλή τη πίστει.

Μα ο Εκτιμητής γύρω μας εδρεύει

και ενεδρεύει ως Άχαρις Κριτής

αφήνοντας ελεύθερους τους χώρους

να παίξουμε, να κλάψουμε, να δράσουμε,

να αποδείξουμε ή κι εν τέλει να παραιτηθούμε.

Σ’ εμάς ο χρόνος (κι ο κάματος δικός μας),

τη γέφυρα -πώς;- να περάσουμε

σημειωτόν, βαδίζοντας ή τρέχοντας τυφλά;

Ή μήπως στο ρεύμα να βουτήξουμε

κι επισκεπτήριο λευκό ν’ αφήσουμε

ενθύμιο διοδίων;


–Πώς είπες πως τη λέγανε;

Μίτο ή Αριάδνη;

–Ζωή, την κολακεύαμε,

Λύκο και Κόπο κι Όνειρο, τη βρίζαμε τα βράδια.

Είχε καιρό μπροστά της,

μα απ’ το Εφτά ως το Εννιά,

στο Ήτα το ανορθόγραφο

κολλήσαν τα κανιά της.


Ω! Ήτα του άπειρου 8,

Ήττα μετά το Ζήτα,

Θήτα, εσύ, το τέλειο και άδοξο κενό!


8 σχόλια:

maria είπε...

Ήττα μετά το Ζήτα.
Και -τραγική ειρωνεία-
η Νίκη τον αγαπούσε τόσο!
Καλό του ταξίδι!

παράλληλος είπε...

Πραγματικά, ειρωνικότατο!
Νίκη - Ήτ(τ)α.

habilis είπε...

!!! αδιαβαστα τους ορους υπογραφουμε.

agios thomas είπε...

αφήνοντας ελεύθερους τους χώρους

να παίξουμε, να κλάψουμε, να δράσουμε,

να αποδείξουμε ή κι εν τέλει να παραιτηθούμε


όλα ωραία και κατανοητά.
Παραίτηση όμως γιατί και όχι παραίσθηση;

vorias είπε...

Την καλησπέρα μου Γιώργη!
ενθύμιο διοδίων!!!

αλαφροίσκιωτος είπε...

Ζήτα!!! μου φώναξε..
δεν κατάλαβα.. απάντησα "Ήττα"...
..κι όσο να εννοήσω βρέθηκα στο Θ..

η ελπίδα στο Ω την είχε στημένη..

χαιρετώ!

Τάσος Ν. Καραμήτσος είπε...

Και η ηδονή
- αναγραμματισμένη και ανορθόγραφη οδύνη -
καταλήγει σε ήτα
- ή σε ήττα; -

παράλληλος είπε...

@habilis,
γεγονος
@αγιεθωμά,
επειδή συμβαίνει
(δεν προτείνω, περιγράφω)
@θοδωρή,
ανταποδίδω
@αλαφροΐσκιωτε,
το Ω έχει άνοιγμα,
μπαίνει η ελπίδα, ή την κοπανάει.
@Τάσο Ν. Καραμήτσο,
καταλήγει άλλοτε σε δυσήττα και άλλοτε αήττητα σε η-δονη-ση...