14 Μαΐ 2007

Αν δεν φύγεις, δεν έρχεσαι!...


…όπως κι αν δεν φύγεις, δεν πας πουθενά!

Ακόμα και το αυτονόητο, θέλει κόπο για να το δεις!

Η Άνοιξη είναι η πιο δύσκολη μέρα. Κοιμάσαι πεθαμένος και ξυπνάς σπάρτο κιτρινοπράσινο πηχτό, στις άκρες των επαρχιακών οδών. Μαζεύεις όλη τη σκόνη και καρφώνεις τα σύννεφα που σαν ειδήσεις από πάντα ήταν πάπλωμα βρώμικο, γεμάτο ακάρεα επώνυμα ωσάν τα σκατά των έγχρωμων σελίδων. Να γίνεις Αλκιβιάδης ή Ριβάλντος; Κιθαρίστας ή μπάνερ στις γέφυρες του Κηφισού;

Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία, λέει ο Γκανάς.

Επέστρεφε! η προστακτική του γέροντα. Καραδοκεί ο φρούραρχος Μπαμπινιώτης, έτοιμος είναι να τον στείλει πίσω στο εμπορικό του πατέρα του. Βραδιές ορθογραφίας με τον Νταλάρα στο Δεύτερο πρόγραμμα, συμπαρουσιαστή και αγιογράφο.


Εγώ τον τάφο μου τον θέλω στη Λευκάδα.

Με το γλαυκό των Εγκρεμνών σημαία να σκεπάζομαι...


Επέστρεφε και μη ερεύνα, τα καθίκια έχουν ρεύμα. Και φως, νερό τηλέφωνο. Ζήσε τη στιγμή σε 36 άτοκες δόσεις. Κάνε δεξί κλικ και μπες στο πάνελ της Νόαμ Δρούζα. Ο Πολύδωρας κάνει αγγαρεία, ενώ εμείς γουστάρουμε να μας πηδάνε για 8 ώρες στη δουλειά και 24 την νοημοσύνη.


Να φύγω ήθελα! Και έφυγα.

Για να δω τα αυτονόητα.

Το «δούλος σας» το αποφεύγει ακόμα κι ο Κατέλης λέγοντας (όχι τυχαία) «βούλωσα»! Εγώ λοιπόν, «μπούκωσα»!

Μπούκωσα με τις αλλαξοκωλιές του Ταρζάν με τους καταγγελλόμενους μαντούβαλους, μπούκωσα και με τους Χρυσόδουλους που κλαίνε για τη χαμένη τιμή της Καταρίνας Εθνομπλούμ. Μπούκωσα και με μένα που κολυμπούσα στα βουνά ενώ στη θάλασσα ντυνόμουν την καπότα του τσοπάνη! Βλακέντιος φορτιζόμενος με μπαταρίες ηλιθίου!


Εγώ τον τάφο μου τον θέλω στη Λευκάδα.

Με το γλαυκό των Εγκρεμνών σημαία να σκεπάζομαι...


Αναφανδόν και ασκαρδαμυκτί, τάσσομαι υπέρ της επιστροφής των βαρβάρων. Ο Vangelakis είναι δικό μας παιδί και βεβαίως πρέπει να επιδοτηθεί, να κοινωνικοποιηθεί σαν τη φωνή του Καζαντζίδη επί Λιάνη-Ρεπότρερ, ώστε να ρίξει ο Μυθωδός έναν όροφο ακόμα, γιατί πάνω απ' το μπάρμπεκιου της ταράτσας του ξεχωρίζουν κάτι παλιοαετώματα και κάτι κωλομάρμαρα Ιωνικά. Παλιομαλάκες γάλλοι που δεν ψηφίσατε τη Σεγκολέν Βασιλική, που φρύαξε η καημένη: «ψηφίστε με, είμαι γυναίκα, κι εγώ θα σας πηδήσω αλλά είμαι γυναίκα! ρωτήστε και τον άντρα μου!». Ο Κον Μπεντίτ ζει, αυτός και μας γαμεί! Κι ο Γιόσκα Φίσερ, κι ο Μπλαιρ, κι ο Πάγκαλος, κι ο Θεοδωράκης, κι ο Κόκκαλης, κι όλοι της γης οι κολασμένοι αριστεροί! Κι εγώ ο ακόλαστος ν’ αναβοσβήνω, σαν πίξελ καμένο στο πλεϋστέισον του διαδιχτύου. Αλλά αν δεν φύγεις, δεν έρχεσαι!...


Τρεις βδομάδες την έκανα για το Αγιονόρος της μοναξιάς μου! Και, ω! του θαύματος, ανακάλυψα ότι όχι μόνο υπάρχει ζωή (Η ζωή!) έξω απ’ τα μπλογκ, αλλά και ότι με save as δεν σώζεις τίποτα. Σε κάθε enter, δυο delete! (Α! ρε Πάνο, πώς θυμάμαι που μου έγραψες «κλείνω τώρα, γιατί θέλω να βγω στη ζωή»).


Εγώ τον τάφο μου τον θέλω στη Λευκάδα.

Με το γλαυκό των Εγκρεμνών σημαία να σκεπάζομαι...


«κλείνω τώρα, γιατί θέλω να βγω στη ζωή».

7 σχόλια:

nikolakisdiaselos είπε...

και γω μαζί σου φίλε καντηλανάφτη των ζαλισμένων ναυτικών, κάθε μέρα, στην πρωινή περίπολο του ηλιάτορα...

βοιωτός είπε...

Εγώ πάλι είμαι σχεδόν σίγουρος ότι έλειψες για να κεντήσεις λέξη λέξη αυτό το όμορφο κείμενο.

ΙΩΑΝΝΗΣ είπε...

«Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
Τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ’ τα μάτια πίσω απ’ της ζωής το βέλο
Κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε το ξέρω Νεροποντή που περιμένω μια ζωή
Γιατί δεν έρχεσαι..

Μια καταιγίδα θέλω να ‘ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει
Κάθε λέξη μας μυστική να την πετάξει
Μέχρι τον ήλιο ν’ ανεβεί και να τον κάψει
Γιατί δεν έρχεσαι..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει
Όταν τραβιέμαι σα χερούλι απ’ το ποτό
Απ’ το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει
Κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλού μου το βυθό
Γιατί δεν έρχεσαι..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω..

Απ’ της ψυχής μου το ιερό
Ως της ζωής μου το μπουρδέλο
είσαι μια γέφυρα να πάω και να ‘ρθω
κλείσε τα μάτια μου κι έλα να σε δω
Γιατί δεν έρχεσαι..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ..
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω..»



«Κι αν είναι λόγια δύσκολα είναι τ’ αγαπημένα
Κι αν τα πιστεύεις
Φεύγω ήσυχα
Φεύγω ήσυχα»


αν δεν φυγεις-δεν ερχεσαι........

Μαρία είπε...

Κι αφού στέγνωσαν τα δάκρυά μου, θέλω να σου πω, ότι εγώ το σπίτι μας το θέλω στη Λευκάδα.
Με το γλαυκό των Εγκρεμνών, ξημέρωμα και δείλι στη ζωή μας!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Κι ύστερα να φέρνεις τη ζωή εδω μέσα;

ΠανωςΚ. είπε...

Αν είναι κάθε που φεύγεις Γιώργη να γυρνάς με κάτι τέτοιο, με το καλό να μας ξαναφύγεις, για να μας ξαναρθεις πάλι.

παράλληλος είπε...

Καλώς ορίσατε φίλοι!
Τα λέω σε σας, για να τ’ ακούω εγώ.
@Νικολάκη,
Άλλη η δουλειά του ναύτη κι άλλη του καντηλανάφτη, που έλεγε και η νυχτερινή ηγερία Ρίτα.
@Βοιωτέ,
Μιρ έρδε και θενκς παρ’ όλ’ αυτά.
@Ιωάννη,
Δεν το πιστεύω ότι γράφεις τους στίχους του Μάλαμα! (Να πίνετε μαζί, μου φαίνεται πιο πειστικό!)
@Μαρία,
!
@Μαρία που δε σε λένε Μαρία
?
@Πάνω
Αν εσύ δεν έρθεις κάτω, θ’ ανέβω εγώ εκεί πάνο!

Άσχετο:
Η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, είναι γυναίκα!