7 Αυγ 2006

Ωδή στον Αρμάνδο Διέγο Μαραδόνα




Αστραπηδόν επέταξε την μπάλα εμπρός
κι εκκίνησε απότομα ελαύνων ως θηρίον μότο-κρος·
απέναντί του πάραυτα τοποθετήθηκαν σώματα Εγγλέζων,
μόνο που δεν εθύμιζαν του Θρύλου μας τον τον Λάκη Γκλέζον
(τον μάγκα τον νυκτόβιο, που ως παίκτης τελευταίος,
πίσω από Σιώκο, Αγγελή ή Γιάννη Γκαϊτατζή,
την μπάλα ή τον αντίπαλο καθάριζε μοιραίως).

Τέλος της παρενθέσεως, στον ήρωά μας πάλι:
Την σέντρα του Ρουβίκωνα ως διέβη ο Ύπατος Διέγο,
τούτος, ο των φτωχών ο βασιλεύς, ο χαμηλόκεντρος γκαούτσο,
οι λευκοδόριοι υπασπιστές της πρώην αυτοκρατορίας τον εκυνήγησαν
σαν στερημένοι εραστές, που φλέγονται ν’ αρπάξουνε το μπούτσο.
Μα αυτός, προκλητικώς αέρινα διέφευγε και παρά τα κυβικά του,
αφειδώς και οφιοειδώς, άλλους εντρίπλαρε και άλλους ξάπλωνε στο χώμα,
μέχρι που σαν σούπερ φέρυ της γράμμής Ηγουμενίτσα – Ανκόνα
τον Σίλτον τον τερματοφύλακα πλαγιοκόπησε
και το πλεχτό του όταν ηδονικώς ξετίναζε,
πλην Λακεδαιμονίων, ο κόσμος όλος αναφώνησε:
  -Γειά σου Καραϊσκάκη μου, Διέγο Μαραδόνα!
  Εσύ, σαν τρέχων Μπολιβάρ, σαν σπέρμα του Γκεβάρα,
  έναντι των αποικιοκρατών τέρμα αντάρτικον επέτυχες, 
  το γκολ του άπαντος αιώνα!

.

3 σχόλια:

Αιολος είπε...

Είναι αξιοπρόσεκτο πάντως ότι ένας τέτοιος άνθρωπος (εαν όντως το έγραψε κάποιος τέτοιος) δημιούργησε μέσα από την ψυχή του με εργαλείο τη γλώσσα. Όσο απλό κι αν φαίνεται, γι' αυτόν είναι κατόρθωμα.

παράλληλος είπε...

Η "τέχνη" πιστεύω, πέρα από τα βασικά τα της γνώσεως, έχει να κάνει με την ψυχή (=αρχίδια) που εκτίθεται.
Τον γουστάρω τον Νίκο.
Εν μέρει τον ζηλεύω!

marda είπε...

Για "ποιμήν", μια χαρά το λαλάει ο Λιόκης. Τον σκέφτομαι με την γκλίτσα απ' τη μια μασχάλη, τον φορητό υπολογιστή απ' την άλλη και το λεξικό του Μπαμπινιώτη στο ταγάρι του. Πολύ θα'θελα να τον συναντήσω κάποια στιγμή να τα πούμε μεταξύ αρμέγματος και σερφαρίσματος!