16 Σεπ 2008

Η Δόνα Μόνη

2 m.r.
Δόνα Μόνη,
εικόνα αλμυρή.
Ανάθημα σ’ απόμερου θεού το τέμενος
ή και περσίδα στου φεγγαριού το σκούρο,
φωτάκι που ζυγιάζεται
μια στο κατάρτι
και μια στον άνεμο
σα σημαία από γάζα υποσχέσεων.
Άμμος τα παράπονα,
έρμα
στου πειρατή καιρού
το συνεχές αμπάρι.

Δόνα Μόνη,
του άγνωστου τοξότη ουρανός.
Πέρδικα στη χάση των περιβολιών
που τρέμει το πουλάκι της μην πάθει
και δένει το πηγάδι με το σύννεφο
ζεϊμπέκικο ν’ ανάψει σε σκυλάδικο
όπως στου Αη-Κρυφού το πανηγύρι,
εκεί που οι γύφτισσες καρδιές ξεδίνουν
μνήμονες μούσες
κηπουρές
σε κάμπο αλαφιασμένο από κύματα
δανεικά και άγια,
εκεί που ο κόλπος
-ως κοχύλι ή τάχατες ως αχινός-
σμίγεται μπεχλιβάνικα
με της ζωής το φίδι.

Τούτη την έρημο
η Δόνα Μόνη
ως Δήλιος κολυμβητής
ανάπρυμα διατρέχει.


22 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Ειναι αραγε γυναικα η Δονα Μονη η ισως η μοναξια που ολοι κρυβουμε μεσα μας; Εκεινη που μας στοιχειωνει μα και μας αγαπα πιοτερο κι απο μανα, αφου παντου και παντα μυχια μας συντροφευει; Και μας μαλωνει γλυκα αλλοτε, μας φερνει προσωπο με προσωπο με τον εαυτο μας, μας νουθετει αλλες φορες και μας χαριζει δυναμη και θαρρος να προχωραμε...αλλα τελικα, κι η μοναξια γυναικα δεν ειναι;

παράλληλος είπε...

@ Butterfly,
σ’ ευχαριστώ, πραγματικά, για την καίρια ανάγνωσή σου!
Μετά το σχόλιό σου είδα και οίδα ότι τούτο είναι καθρέφτης και μάνα. Και η μοναξιά που θέλουμε και αυτή που δεν θέλουμε.
Η Δόνα Μόνη είναι η μητέρα μας και ο εραστής μας, το αποτέλεσμά μας που εύκολα προβάλλουμε στους άλλους.
Η γυναίκα που ευχόμαστε και η γυναίκα που είμαστε.
Γυναίκα, πάντως! Αρχή και ουσία της αυτογνωσίας…

pandiony είπε...

μια τόση εναλλαγή στις εικόνες αστρικό ταξίδι σε μυθική θάλασσα απο έρημο με την πειρατική γύφτισα πέρδικα άγια μούσα στης Δήλου καραλόφιδένιο ηλιοβασήλεμα ως συννεφιασμένος αντικατοπτρισμός απο το αμμουδερό πηγάδι του κάμπου αλαφιασμένου από κύματα. !!!!
τρυπίθηκα απο πολύχρωμο πνευματικό μελάνι.²
εσύ;

παράλληλος είπε...

Ζαλίστηκα!
;)

fei είπε...

:-)

παράλληλος είπε...

Καλή σου μέρα Φαίη!

raffinata είπε...

:P

παράλληλος είπε...

Σκέφτομαι μήπως πρέπει να κλείσω τα σχόλια και να μιλάμε με emoticons!

Καλό Σ/Κ!

pandiony είπε...

ΥΨΗΛΗ ΤΕΧΝΗ!!!
ΟΧΙ ΑΣΤΕΙΑ!!

παράλληλος είπε...

Υψηλά Αστεία!
Όχι Τέχνη!


(συνεχίζω τα emoticons !)

παράλληλος είπε...

...συνέχεια του σχολίου:
Τι είναι τέχνη;
προτείνω από δω

raffinata είπε...

καλησπέρα Γιώργο (και καλημέρα και καλό βράδυ)
Τέχνη είναι να κάνεις τον άλλο να γελάει ;)

παράλληλος είπε...

Και αυτό!
Δύσκολη τέχνη ως γνωστόν!

Monaliza είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Monaliza είπε...

Άμμος τα παράπονα,
έρμα
στου πειρατή καιρού
το συνεχές αμπάρι...



Δόνα Μόνα

XRISTINA G.V. είπε...

Η Τέχνη να δίνεις και να δίνεσαι...
Καλό απόγευμα

γητεύτρια είπε...

Πολύ όμορφο ποίημα! Οι λέξεις σου διαλεγμένες με τρυφερότητα και φροντίδα. Ανεξάρτητα από γυναίκα, μάνα, μοναξιά ή ότι βγάζει ένα ποίημα στον καθένα μας, σημασία έχει πως σε κρατάει να το διαβάσεις και δυο και τρεις.

Χαιρετώ

παράλληλος είπε...

@ Μonaliza,
το Μόνα μήπως είναι το Μόνη της δωρικής διαλέκτου;

@ Χristina g.v,
και η Τέχνη όπως Αγάπη;

@ Γητεύτρια,
Ειλικρινά σ' ευχαριστώ.


Να είστε όλες καλά!
(κανένας άντρας εδώ, χμ!)

SDRyche είπε...

Υπέροχο. Μου θύμησες τα πρώτα μου δειλά βήματα εδώ. Τότε που η μοναξιά ήταν η μόνη μου συντροφιά..

παράλληλος είπε...

@ SDRyche,
Μοναξιά - συντροφιά! Τι λές;
"Non, je ne suis jamais seul avec ma solitude!"
Αυτό;

Μακάρι να μας λείπει, λέω...

pandiony είπε...

sos

anthrakoryxos είπε...

Δεύτερη και τρίτη και τέταρτη ανάγνωση.
Και κάθε φορά άλλες εικόνες να κρεμιούνται, τεμπέλες, σε αιώρηση αέναη κίνηση αλλάζοντας μορφή..
Συναρπαστικό!!