26 Μαρ 2006

δεν είν' άνοιξη, φέτος, αυτή


Τη θλίψη να μην είχα των ημερών,
το ημερόβιο της παπαρούνας να μην έστεργα,
μόνο της φλόγας το πορφυρό σκοτάδι να με άγγιζε
και των πουλιών της άνοιξης
η άγνοια κινδύνου.

Μα να, που μένει μόνο το κάρβουνο για να με καίει
λίγο πιο μέσα απ' τη φωτιά,
μαύρο και συνεχώς καμίνι,
αντίστροφη βάτος.

(Αλλού, Κύριε, το θέαμα
κι' αλλού το καύμα).

2 σχόλια:

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Καλημέρα..Ωραίο ποίημα.Μου άρεσε.Από τον τίτλο μέχρι τον τελευταίο στίχο.

pirgaris είπε...

Γεια σου κοντοπατριώτη από τη Λειβαδιά...