8 Αυγ 2006

Κάθε τρελό παιδί


Κείνο το πρωί του είπα καλημέρα
κείνο το πρωί του είπα καλημέρα.

Κάθε τρελό παιδί
έχει στο χέρι
φιλί της Παναγιάς
κι ένα μαχαίρι.

Κι η μάνα του δεν τραγουδά
κι η μάνα του δεν τραγουδά.

Κάθε που σφάζονται
δυο περιστέρια
η νύχτα καίγεται
στα δυο του χέρια.

Και το κορίτσι δεν μιλά
και το κορίτσι δεν μιλά.

Στίχοι-Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις

Πρώτη εκτέλεση: Νανά Μούσχουρη

7 Αυγ 2006

Ωδή στον Αρμάνδο Διέγο

Ο φίλος μου Νίκος Λιόκης, ποιμήν το επάγγελμα, ποιητής βέρος στην ουσία, έγραψε τον παρακάτω Ύμνο. Και επειδή τον γουστάρω σφόδρα (και τον Ύμνο, και τον Λιόκη), δημοσιεύω το πόνημα και επιφυλάσσομαι για επόμενα αρμέγματα...


Αστραπηδόν επέταξε την μπάλλα εμπρός

κι εκκίνησε απότομα ελαύνων ως θηρίον μότο-κρος·

απέναντί του πάραυτα τοποθετήθηκαν σώματα εγγλέζων,

μόνο που δεν εθύμιζαν του Θρύλου μας τον Γκλέζον

(τον μάγκα τον νυκτόβιο, που ως παίκτης τελευταίος,

πίσω από Σιώκο, Αγγελή ή Γκαϊτατζή,

την μπάλλα ή τον αντίπαλο καθάριζε μοιραίως).


Τέλος της παρενθέσεως, στον ήρωά μας πάλι:

Την σέντρα του Ρουβίκωνα ως διέβη ο Ύπατος Διέγο,

τούτος ο των φτωχών ο βασιλεύς, ο χαμηλόκεντρος γκαούτσο,

οι λευκοδόριοι υπασπιστές της πρώην αυτοκρατορίας τον εκυνήγησαν

σαν στερημένοι πούστηδες, που αγρικούν ν’ αρπάξουνε το μπούτσο!

Μα αυτός, προκλητικώς αέρινα διέφευγε και, παρά τα κυβικά του,

άλλους αφειδώς και οφιδώς εντρίπλαρε και άλλους ξάπλωνε στο χώμα,

μέχρι που σαν σούπερ φέρυ της γράμμής Ηγουμενίτσα – Ανκόνα

τον Σίλτον τον τερματοφύλακα πλαγιοκόπησε

και το πλεχτό του όταν ηδονικώς ξετίναζε,

ο κόσμος -πλην Λακεδαιμονίων- όλος αναφώνησε:

-Γειά σου Καραϊσκάκη μου, Διέγο Μαραντόνα!

Εσύ, σαν τρέχων Μπολιβάρ, σαν σπέρμα του Γκεβάρα,

έναντι των αποικιοκρατών επέτυχες

τέρμα αντάρτικον, το γκολ του αιώνα!


.