15 Νοε 2006

Πώς ο άνθρωπος γίνεται σκύλος!


Όταν φιλάς το χέρι που σε δάγκωσε,

όταν αγαπάς τα πόδια που σε κλώτσησαν,

όταν της λογικής η μυρωδιά διορθώνει το ένστικτό σου,

όταν μαζεύεις τις πέτρες που σου πέταξαν,

όταν τις πληγές λογαριάζεις για χάδια,

αρχίζεις σιγά-σιγά να γίνεσαι σκύλος.


Όταν στη στάση περιμένεις την βροχή

και σε προγκάνε τα παιδιά,

όταν ντρέπεσαι που ντύθηκες τα ρούχα τους,

όταν την πόρτα του παράδεισου χτυπάς

κι αφού σε κεράσουν γλυκό του κουταλιού

στις λάσπες σε πετάξουν αδιαμαρτύρητο,

τότε σκύλος αρχίζεις να γίνεσαι!


Όταν μεγαλώνουν τα αυτιά σου

αλλά το στόμα σου μαζεύεται,

όταν η μύτη και τα μάτια σου τρέχουν

και σε τρομάζει η φωνή σου,

όταν δεν χωράς στη μέρα

και στη νύχτα περισσεύεις,

όταν ο καθρέφτης σου σε φτύνει

κι εσύ στις ξένες λέξεις ψάχνεις να κρυφτείς,

το αλύχτισμά σου το τρύπιο θα μαρτυρά

πως πάντα σκύλος ήσουν!



4 σχόλια:

regina_ είπε...

Πολύ όμορφο ποίημα. Και υπαρχουν τόσοι άνθρωποι-σκύλοι γύρω μας που μάλλον πρεπει να αρχίσουμε να κοιτάμε και μέσα μας ποιος και τι ειναι αυτο που κατοικει.

παράλληλος είπε...

Είμαστε και σκύλοι και άνθρωποι.
Και αφεντικά και σκυλόσπιτα μαζί, είμαστε.
Και αγέλες σκύλων είμαστε!
Και μπόγιες, και παιδιά με πέτρες στα χέρια...

ΜΥΛΩΝΑΣ είπε...

ποιος κραταει το λουρι μας?????????

παράλληλος είπε...

άμα φοράμε λουρί, όλο και κάποιος θα βρεθεί να το κρατήσει...