Στίβες τα χαρτόκουτα στη βεράντα· πίνω καφέ καμαρώνοντας την οικολογική μου ευαισθησία. Πότε όμως θα βγει καμμιά οικολογική κατσαρίδα για παρέα, δεν ξέρω.
Έτυχε να πάω στο καινούριο σπίτι τις γιορτές, τότε που θα ξεκίναγε ο Δήμος (μαζί με άλλους 8 δήμους και κοινότητες, η μισή Βοιωτία δηλαδή) το πρόγραμμα ανακύκλωσης. Με την εγκατάστασή μου κράτησα λίγες μέρες τα κουτιά και τα χαρτόνια των συσκευασιών, εφημερίδες περιοδικά, ζελατίνες, τσάντες, ώστε να μην τα πετάξω με τα συνήθη σκουπίδια. 2 κυβικά για ανακύκλωση στο μπαλκόνι, σαν εικαστική εγκατάσταση ταχτοποιημένα!
Στο καπάκι έρχεται ένα ζευγάρι υπαλλήλων του Δήμου (8μηνίτες συμβασιούχοι - εξαφανίσαμε την ανεργία) για ενημέρωση δια ζώσης και αφού μου άφησαν τη γνωστή τσάντα, παρακάλεσαν να ξεχωρίζω τα σκουπίδια γιατί (εδώ ακούγεται γκονγκ!) την άλλη βδομάδα θα έχουμε στη γειτονιά κάδους ανακύκλωσης! (νταούλια και τα χάλκινα της Φλώρινας εδώ!). Θα αντέξω, Μοναλίζα μου, τέτοια τιμή;
Αρχές του Γενάρη, αυτό. Έχουν περάσει 4 μήνες και οι κάδοι ακόμα ψάχνουν να βρουν το δρόμο για τα Κύθηρα!
Άνοιξε ο καιρός, βγαίνω στη βεράντα για καφέ και ψιθυρίζω το τραγούδι του Ζωρζ Μουστακί:
«Ποτέ δεν είμαι μοναχός, έχω τα χαρτόκουτά μου!». Χθες όμως που με ρώτησε το παιδί μου για το θέμα και της εξήγησα την αναμονή, με πληροφόρησε ότι στο νεκροταφείο της πόλης (είναι λίγο goth η μικρή μου, πάει συχνά με τη γιαγιά της εκεί, το κακό είναι ότι την ξαναφέρνει πίσω την τέως πεθερά) πίσω στο θέμα μας πάλι γιατί μερικές φορές παρασύρομαι από αισιόδοξες σκέψεις, στο νεκροταφείο λοιπόν, ένα χλμ. έξω από την πόλη, έχουν τοποθετήσει κάδους ανακύκλωσης! Αμέ πως! το διασταύρωσα: στον παράδρομο κιόλας.
Και σκέφτομαι τώρα:
Να τα βγάλω στον κοινό κάδο που είναι απέναντι ή να τα πάω στη κεντρική πλατεία, όπου και το Δημαρχείο; Ή μήπως να τα θάψω στο νεκροταφείο για να ’βρουν ανάπαψη οι νεκροί του Γ’ ΚουΠουΣου, που ούτε επί επιδοτήσει δεν προωθούν την ανακύκλωση;
* κιαρατάς: ο κερατάς στη ντοπιολαλιά μας.
(Στη φωτογραφία είμαι εγώ που προετοιμάζω το μπαλκόνι για τον καφέ)