"φοβάμαι πως δεν είμαι καν μια στατιστική"*

«Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ο θάνατος χιλιάδων στατιστική», είχε πει ο ορθολογιστής Στάλιν.


ΠΕΜΠΤΗ. 2 β

Κάπου κλαίνε και θολώνει μεριές μεριές ο αέρας.
Η Σιθωνία χάθηκε, την καλύψανε τα νερά.

Είναι κάτι φοβερά γεγονότα που όλο μου τ' αφαιρεί ο Θεός, και ο
νους όλο πάλι μου τα προσθέτει.

Κάτι πράσινο μέσα μου αλλά μαυριδερό που οι σκύλοι το αλυχτάνε.

Και μια θάλασσα φερμένη από πολύ μακριά, μυρίζοντας ακόμη
αυγό του Κύκνου.

(από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΘΕΑΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ του Οδ. Ελύτη)

"Ο τελευταίος απολογισμός, όπως μετέδωσαν κρατικά μέσα ενημέρωσης, κάνει λόγο για 10.000 νεκρούς. Μόνο στην πόλη Μιανζού 10.000 άτομα βρίσκονται εγκλωβισμένα κάτω από τα συντρίμμια, γεγονός που προκαλεί ανησυχία ότι ο αριθμός των νεκρών θα αυξηθεί κι άλλο"...

«Με το ενδεχόμενο οι νεκροί να είναι 100 χιλιάδες ή περισσότεροι και με δεδομένο ότι υφίστανται όλοι οι παράγοντες να υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες για τη δημόσια υγεία, ο αριθμός αυτός είναι πιθανό να δεκαπενταπλασιαστεί εντός των προσεχών εβδομάδων»,

"φοβάμαι πως δεν είμαι καν μια στατιστική" *

ο Ανά Τον Lee Τις λέει:

Είν' η νύχτα αυτή καυτή και έχει ροή φωτεινή,
Είναι μουντό το πρωί και είναι μια μέρα σκοτεινή,
Είναι μια ανάσα η χρονιά μου κι είναι η εποχή μια πνοή
Κι είναι μεγάλη και αιώνια σαν μια ρουφηξιά η ζωή
Κι είν' η γη στρογγυλή κι όμως ο κόσμος αυτός είναι επίπεδος…

(Κοιμάμαι) μα έχω τα μάτια μου ανοιχτά
(Θυμάμαι) τι μου' χες πει μια νυχτιά
Πριν ονειρευτώ να σιγουρευτώ
Πως θα' χω τα βλέφαρα μου κλειστά

ο Αντικρυστής λέω:

Δεν είν' ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός
Σου' χα πει μια νυχτιά θυμάμαι..
Πως ότι φαίνεται είν' αλλιώς κι ότι φτιάχνεις, ουρανός
Με βροχή και φωτιά
Φοβάμαι...

ο Ανά Τον Lee Τις λέει:

Μια ζωή τσαλακωμένη
-Λόγια, λόγια
Μια σελίδα πεταμένη
-Σε μια γωνιά
Όνειρα κακογραμμένα
-Λόγια, λόγια
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΝ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ!

Και παραείμαι συνηθισμένος για ταινία χολλυγουντιανή
Εγώ είμαι εδώ, φίλε, κι εσύ είσαι 'κει
Μια ρίμα μισή και παρακατιανή.
Τσιμέντο, σίδερα, οικοδομή, στη νύχτα κι όλα από λίγο.
Έχει ένα κρύο πηχτό και έχει ένα καύσωνα σκληρό
Έχει ένα κόκκινο ουρανό κι έναν ήλιο μακρινό.

ο Αντικρυστής λέω:

Μα εγώ χαμπάρι (κοιμάμαι) για τη μεγάλη στιγμή
Που θα γίνουν οι πιο μπερδεμένες λέξεις αριθμοί.
Συγκίνηση , φόβος κι αυτοεκτίμηση
Ένα νέο κύμα λογοτεχνίας
Απ' τις κατώτερες τάξεις φιλοσόφων παρατάξεις
Κι απ' τις προνομιούχες κοινωνικές αναταράξεις
Ένας δεύτερος ήλιος θα ρίχνει δεύτερες σκιές
εκατό χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές.

ο Ανά Τον Lee Τις λέει:

Βρήκα μια θάλασσα κρυφή, ήπια μια θάλασσα στιφή
Μου' κανε δώρο ένα ξερόβραχο η ζωή
Και εγώ σ'αυτή μια τελευταία αναπνοή κι ένα βυθό για κρεβάτι.

ο Αντικρυστής λέω:

Κι άνοιξα υδάτινο δρόμο στο μονοπάτι του εφιάλτη
Και μ' έβγαλε έξω απ' το μπουκάλι (φοβάμαι)
Με μια ζάλη παστρικιά κι ένα βρώμικο μυαλό πάλι (να' μαι)
Στο ίδιο παιχνίδι ξανά έγινε η σέντρα κι είχαμε όλοι μας τα χέρια ανοιχτά!
Φοβάμαι, πέσαν τα φώτα ξανά
Μα ήταν όνειρο μόνο κεκλεισμένων των θυρών.

ο Ανά Τον Lee Τις λέει:

Μια ζωή τσαλακωμένη
-Λόγια, λόγια
Μια σελίδα πεταμένη
-Σε μια γωνιά
Όνειρα κακογραμμένα
-Λόγια, λόγια
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΝ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ!

-----
(*) αυθαίρετη σύνθεση από τους στίχους των τραγουδιών «Φοβάμαι» και «Λόγια» -αλλάζοντας πιθανώς το νόημα, για την περίσταση- του συγκροτήματος ΡΟΔΕΣ.

…την ανακύκλωσή σας, κιαρατάδες!*

Στίβες τα χαρτόκουτα στη βεράντα· πίνω καφέ καμαρώνοντας την οικολογική μου ευαισθησία. Πότε όμως θα βγει καμμιά οικολογική κατσαρίδα για παρέα, δεν ξέρω.

Έτυχε να πάω στο καινούριο σπίτι τις γιορτές, τότε που θα ξεκίναγε ο Δήμος (μαζί με άλλους 8 δήμους και κοινότητες, η μισή Βοιωτία δηλαδή) το πρόγραμμα ανακύκλωσης. Με την εγκατάστασή μου κράτησα λίγες μέρες τα κουτιά και τα χαρτόνια των συσκευασιών, εφημερίδες περιοδικά, ζελατίνες, τσάντες, ώστε να μην τα πετάξω με τα συνήθη σκουπίδια. 2 κυβικά για ανακύκλωση στο μπαλκόνι, σαν εικαστική εγκατάσταση ταχτοποιημένα!

Στο καπάκι έρχεται ένα ζευγάρι υπαλλήλων του Δήμου (8μηνίτες συμβασιούχοι - εξαφανίσαμε την ανεργία) για ενημέρωση δια ζώσης και αφού μου άφησαν τη γνωστή τσάντα, παρακάλεσαν να ξεχωρίζω τα σκουπίδια γιατί (εδώ ακούγεται γκονγκ!) την άλλη βδομάδα θα έχουμε στη γειτονιά κάδους ανακύκλωσης! (νταούλια και τα χάλκινα της Φλώρινας εδώ!). Θα αντέξω, Μοναλίζα μου, τέτοια τιμή;

Αρχές του Γενάρη, αυτό. Έχουν περάσει 4 μήνες και οι κάδοι ακόμα ψάχνουν να βρουν το δρόμο για τα Κύθηρα!

Άνοιξε ο καιρός, βγαίνω στη βεράντα για καφέ και ψιθυρίζω το τραγούδι του Ζωρζ Μουστακί: «Ποτέ δεν είμαι μοναχός, έχω τα χαρτόκουτά μου!». Χθες όμως που με ρώτησε το παιδί μου για το θέμα και της εξήγησα την αναμονή, με πληροφόρησε ότι στο νεκροταφείο της πόλης (είναι λίγο goth η μικρή μου, πάει συχνά με τη γιαγιά της εκεί, το κακό είναι ότι την ξαναφέρνει πίσω την τέως πεθερά) πίσω στο θέμα μας πάλι γιατί μερικές φορές παρασύρομαι από αισιόδοξες σκέψεις, στο νεκροταφείο λοιπόν, ένα χλμ. έξω από την πόλη, έχουν τοποθετήσει κάδους ανακύκλωσης! Αμέ πως! το διασταύρωσα: στον παράδρομο κιόλας.

Και σκέφτομαι τώρα:

Να τα βγάλω στον κοινό κάδο που είναι απέναντι ή να τα πάω στη κεντρική πλατεία, όπου και το Δημαρχείο; Ή μήπως να τα θάψω στο νεκροταφείο για να ’βρουν ανάπαψη οι νεκροί του Γ’ ΚουΠουΣου, που ούτε επί επιδοτήσει δεν προωθούν την ανακύκλωση;

* κιαρατάς: ο κερατάς στη ντοπιολαλιά μας.

(Στη φωτογραφία είμαι εγώ που προετοιμάζω το μπαλκόνι για τον καφέ)

Ζ - Η - Θ

(η Ζωή ως ένατο γράμμα - Θεός ή Θάνατος)

(Μνήμη Χ.Λ.)

Απ’ το Εφτά ως το Εννιά

ένα πήδημα μικρό

ή μια γέφυρα γυμνού προορισμού.

Τα συστατικά αγνώριστα και στις Αρχές ακόμα,

θολά τα μέτρα, τα σταθμά αζύγιαστα·

ασίγαστα, η μπόρα της αλήθειας μας προκαλεί.

Τον Ασφαλιστή μας στους ουρανούς γλυκάναμε

κι αδιάβαστα τους όρους υπογράφουμε

καλή τη πίστει.

Μα ο Εκτιμητής γύρω μας εδρεύει

και ενεδρεύει ως Άχαρις Κριτής

αφήνοντας ελεύθερους τους χώρους

να παίξουμε, να κλάψουμε, να δράσουμε,

να αποδείξουμε ή κι εν τέλει να παραιτηθούμε.

Σ’ εμάς ο χρόνος (κι ο κάματος δικός μας),

τη γέφυρα -πώς;- να περάσουμε

σημειωτόν, βαδίζοντας ή τρέχοντας τυφλά;

Ή μήπως στο ρεύμα να βουτήξουμε

κι επισκεπτήριο λευκό ν’ αφήσουμε

ενθύμιο διοδίων;

–Πώς είπες πως τη λέγανε;

Μίτο ή Αριάδνη;

–Ζωή, την κολακεύαμε,

Λύκο και Κόπο κι Όνειρο, τη βρίζαμε τα βράδια.

Είχε καιρό μπροστά της,

μα απ’ το Εφτά ως το Εννιά,

στο Ήτα το ανορθόγραφο

κολλήσαν τα κανιά της.

Ω! Ήτα του άπειρου 8,

Ήττα μετά το Ζήτα,

Θήτα, εσύ, το τέλειο και άδοξο κενό!

O Kosmos(fm) tis Samba Varemara

κοΣμολατίνοι όλου του Δήθεν, ενωθείτε!

Εδώ και μήνες –τι το ‘θελα- τα πρωινά στη δουλειά έχω το ράδιο στον Kosmos fm. Χόρτασε το πετσί μου δυτική Μεσόγειο και Νότια Αμερική! Μαζοχέζομαι! Αν αυτές είναι οι μουσικές του κόσμου, τότε η Υδρόγειος μιλάει μόνο τρυφερά ισπανικά, μουσκεμένα πορτογαλέζικα, βραχνά ιταλικά, γαλλικά του '60, άντε και κάτι θηλυκά αραβικά με λίγο από σαβάνα σουαχίλι!

Δηλαδή -αν καταλαβαίνω σωστά- ο κάθε Πάριος της Βραζιλίας είναι κουλτουριάρικη ποιότητα;

Η κάθε Βανδή της Κολομβίας είναι προχωρημένη;

Ο κάθε ισπανός πλανόδιος που διασκευάζει τους Beatles σαν την Έφη Θώδη, δικαιούται να ακούγεται στην Κολάκα Λοκρίδος;

Ο κάθε ιταλός παραλίας που λιγώνει γιατί η γκόμενά του διάβασε Κούντερα και τον παράτησε για έναν Βόσνιο εραστή-αρτεργάτη, είναι τραγουδοποιός ολκής ή κερατάς διεθνής;

Ο κάθε πικραμένος γάλλος που τον ακούει η χήρα Μιττεράν στο τσακίρ κέφι, είναι καλύτερος από τον Τέρυ Χρυσό ή τον Τζίμη Μακούλη;

Όποιος δεν φοράει παπούτσια και πίνει καϊπιρίνια με τα 132 ξαδέρφια του πρέπει να έχει το προνόμιο να με ζαλίζει με την cucaracha του αενάως; Κάπνισέ τη ρε φίλε και μη τη φυσάς στα μούτρα μου!

Ο σουηδός μάγειρας που τραγουδάει σουαχίλι, είναι προχωρημένος ή απόστημα της παγκοσμιοποίησης;

Η κάθε πειραγμένη δομινικανή δικαιούται να κάνει πουτάνα τον Φρανκ Σινάτρα;

Ο καστράτος απ’ το Οράν τραγουδάει κάτι σημαντικότερο απ’ τον Ψαραντώνη;

Η Κανελλίδου της Βυρηττού είναι πιο απαραίτητη από τον Πετρο-Λούκα Χαλκιά;

Δηλαδή ό,τι άγνωστο είναι και αξιοπρόσεκτο;

«Το ά-γνωστον άσμα ως αυτοσκοπός της σήμερον ή ως άσθμα αυτι-στικόν», θα έγραφε ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

Απορώ εγώ, τι κοινό με το κοινό του Γιώργου Μουζάκη μπορώ να έχω!

Λάτιν και ξερό ψωμί! Λάτιν τζαζ, λάτιν διασκευές, λάτιν όπερα, λάτιν σάμπα-ρούμπα, λάτιν μαντολίνο του Κορέλι, λάτιν tsifteteli, λάτιν gay, λάτιν καραμούζες, λάτιν-λάτιν και πετριά μοδάτην!

Μαράκες ν’ ακούσουν τ’ αυτιά σου! Η μαρακία πάει σύννεφο!

«Amado mio» και «besame mucho», (χάθηκαν λες τα άλλα τραγούδια), διασκευασμένα σε όλες τις λατινογενείς γλώσσες με μπόνους τα αραμαϊκά, τα κουτσοβλάχικα, τώρα και σε λάιτ αρβανίτικα!

Έλεος Κosmoπολίτες!

Σαβαρακατρανέμια πια, ίλεως, ίλεως!

Χαλιλόπουλος, σκέφτομαι, που σας χρειάζεται!

Άλλο έθνικ μουσική κι άλλο εθνική αγνώστων πουροπιανομπάρ!

Γιατί στην τελική «άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το μουνί της Μάρως»! (δανείζομαι την έκφραση από τη μονή καλλιγραφίας).

***

Να μην πω για το σήμα του σταθμού: «κόΣμος», προφέρει κάθε μισή ώρα η επαγγελματίας εκφωνήτρια. Όπως η κάθε λαϊκοπόπ τραγουδίστρια: «πεΣ μου»!

Κανείς μαλάκας, υπεύθυνος ή περαστικός, δεν της ψιθύρισε ότι το σίγμα πριν από το μι, στα ελληνικά ή στα αγγλικά προφέρεται Ζ; Ζ! Ζήτα! «Κόζμος» βρε γκαΖμάδες!

Ο μακαρίτης ο γύφτος Μανώλης Αγγελόπουλος και τόσοι άλλοι «αμόρφωτοι» λαϊκοί άνθρωποι, εντελώς αυθόρμητα, μίλαγαν ασυγκρίτως ορθότερα τη γλώσσα από τους ντεμέκ επαΐοντες (γλώσσας και μουσικής)!

Διερωτώμαι, αν η μόρφωση βγαίνει από το μόρφωμα και όχι από τη μορφή!

Καληνύχτα Αμαλία

Έφυγες από τη νύχτα και πήγες στη νύχτα!

Εμείς, εδώ,
στη ζώνη του μεσόφωτος!

Έκοψε καπ'στράνα!

Κάποιος έχει ξεφύγει εντελώς! Έκοψε καπ'στράνα!*
" υποβιβάζεται η Χριστιανική Πίστη στο επίπεδο της Θρησκείας"
Παίζει με τις λέξεις και υποβιβάζει τη νοημοσύνη στο επίπεδο του μεταφυσικού.
Με αφορμή τα νέα βιβλία του Γυμνασίου "η Δ.Ι.Σ. θεωρεί ότι από τα βιβλία ελλείπει ο Ορθόδοξος προσανατολισμός, υποτιμάται η εν Χριστώ αποκάλυψη στον κόσμο και η θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, οπότε υποβιβάζεται η Χριστιανική Πίστη στο επίπεδο της Θρησκείας".
Δεν εκπροσωπεί θρησκεία ο πρίφτης; "Υποβιβάζεται" λέει! Δεν μας φτάνουν οι Τριάδες που είναι ομοούσιες, αλλά άλλες εκπορεύονται από άλλες και άλλες είναι πιο πάνω,χωρίς εκπόρευση ενώ άλλες είναι στο ασανσέρ που συναντιόμαστε, τώρα θα παίξουμε και με τις έννοιες Πίστη και Θρησκεία! Που κατά τη γνώμη Του, η Πίστη είναι άλλο επίπεδο, ανώτερο απ' τη θρησκεία (=χαμηλό επίπεδο).
Μωρέ δεν μου το βγάζετε απ' το μυαλό, ότι οι ιεράρχες είναι άθεοι!
Δεν μπορεί να είναι σ' αυτά τα πόστα που είναι και να πιστεύουν αυτά που λένε!
Να είναι ανιστόρητος όταν λέει αυτά;:

Δεν νομίζω! Ούτε βλαξ είναι!
Βρίσκει και τα κάνει.
Χειροκροτείστε τον, γιατί το χειροκρότημα είναι η τροφή του καλλιτέχνη!


*καπιστράνα σε ντοπιολαλιά καπ'στράνα: το καπίστρι, χαλινάρι για υποζύγια, πάνω στο οποίο στερεώνεται η σέλα.

Να χέσω τα "Δημόσια Πρόσωπα"...

Ιδιωτία (άνω και μέση): Το ανώτερο στάδιο του φασισμού.

Τι παραπάνω να πω!
Προσυπογράφω και οργίζομαι!

Knock, knock, knockin on heavens door

Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door

Mama, put my guns in the ground
I cant shoot them anymore.
That long black cloud is comin down
I feel like Im knockin on heavens door.

Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door

Το Δέρας

ποίημα του Σωτήρη Σαράκη

Καπετάνιο,
το πλένουμε καλά, όπως πρόσταξες
στην πιο όμορφη θάλασσα του κόσμου
κι ύστερα
τ’ απλώνουμε σ’ αυτόν τον υπέροχο ήλιο
όμως
μη λυπηθείς καπετάνιο
φαίνεται θα ’ναι μαγεμένο
κάθε φορά
την ώρα που κοντεύει να στεγνώσει
(μόλις που πάει να λάμψει το χρυσάφι του)
το αίμα
ενός καινούργιου παιδιού
το ξαναβάφει.

Η Σιωπή Είναι Συνενοχή!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΤΟ POST ΤΗΣ ΜΙΡΑΝΤΟΛΙΝΑΣ:

Χωρίς ρεπορτάζ απ τα σύνορα

Ο Χανάντυ Σαλμάν είναι δημοσιογράφος της Ας-Σαφίρ. Τον ανακάλυψα εδώ. Αναφέρεται ως αποστολέας των φωτογραφιών και του κειμένου που ακολουθούν.

Ένας φίλος που είναι στην περιοχή, κατάφερε κι επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα των φωτογραφιών. Είναι όντως του ΑΡ.

Όποιος δεν αντέχει τα σκληρά θεάματα, ας αποφύγει τις εικόνες.

«Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι,

θα πρέπει να σας ζητήσω να με συγχωρέσετε που σας στέλνω αυτές τις φωτογραφίες. Είναι φωτογραφίες παιδιών που σκότωσαν οι ισραηλινοί στο Νότιο Λίβανο. Είναι όλα καμμένα. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι φωτογραφίες αυτές δε θα δημοσιευτούν στη Δύση, αν κι είναι φωτογραφίες του Associated Press. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας, για να δημοσιοποιηθούν. Το πρόβλημα είναι ότι είχε ζητηθεί από αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν το χωριό τους, Τερ Χαλφά, το πρωί, εντός δύο ωρών, αλλοιώς… Έτσι λοιπόν όσοι μπορούσαν να φύγουν κατέφυγαν στην κοντινότερη βάση του ΟΗΕ, απ όπου τους ζήτησαν να φύγουν. Νομίζω ότι μετά τις σφαγές της Κανα το 1996, όταν βομβαρδίστηκαν πολίτες που είχαν βρει καταφύγιο στο αρχηγείο του ΟΗΕ, ο ΟΗΕ δεν επιθυμεί να αναλάβει την ευθύνη για τις ζωές πολιτών. ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ, οι ισραηλινοί ζήτησαν τους πολίτες του χωριού Αλ Μπουστάν στο νότο να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Φοβάμαι ότι οι σφαγές θα συνεχιστούν όσο οι ισραηλινοί δρουν ανεξέλεγκτα.
Σας παρακαλώ βοηθήστε μας όπως μπορείτε,
Χανάντυ Σαλμάν»