Πάλι θα παίξω, γαμώτο!

Πάλι θα παίξω!..
Κι όπως έλεγε ο Πόντιος (μην παρεξηγηθώ από τους πολιτικά ορθούς, -για την "οικονομία του λόγου" που έλεγε και ο πατήρ Παΐσιος- χρησιμοποιώ το επίθετο), ο Πόντιος λοιπόν όταν είδε την μπανανόφλουδα στο πεζοδρόμιο, αναφώνησε:
-Όχι ρε πούστη μου! Πάλι θα γλιστρήσω!

Έτσι κι εγώ, τσιμπάω στην πρόσκληση της astrodomime και παίζω τις 5 ερωτήσεις:

1. Σε ένα Φιλόσοφο: Η Κοινή Γνώμη είναι πράγματι μια κοινή, μια πόρνη ή πρόκειται για μια ακόμη από τις συνήθεις υπερβολές του Πανούση;

2. Σε μια Παλιά Αγάπη: Το κινητό σου έπεσε κατά λάθος στο αυτοκίνητο ή «κατά λάθος» ώστε να τσεκάρω τα πρόσφατα sms σου;

3. Σε ένα Μέντιουμ: Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη;

4. Σε ένα Παιδί: Γιατί βιάζεσαι να μεγαλώσεις;

5. Στον Καθρέφτη: Λες αλήθεια;


Προσκαλώ, με τη σειρά μου, την Πανδιώνη, την Αύρα,την Χριστίνα, την Φαίη την Πεταλούδα και τον sdryche (στην Τρίπολη έχουν ίντερνετ, θέλω να πιστεύω...).
Ελπίζω να σας αρέσουν τα παιχνίδια!...

.

Στις 28 καθε Οκτώβρη

Ο Κροίσος λαμβάνει φόρο από ένα Λύδιο χωρικό (Claude Vignon, 1629).

Επαίτες που απαιτείτε επετείους
Κραταιοί κρατιστές
Του άκρατου καπηλευτισμού
Κροίσοι και Μίδες
Με τ’ αστέρια στις επωμίδες,
Επώνυμοι επονείδιστοι
Επωμηδίσαντες,
Επωμίζομαι την ευθύνη να σας ρωτήσω:
Είστε σίγουροι
Ότι κάποιοι πολέμησαν για τα σύνορά σας
Και όχι για την ελευθερία τους;
Είστε σίγουροι
Ότι τα πριονισμένα απ’ τα κρυοπαγήματα πόδια,
Θάφτηκαν ’κει έξω απ’ τα Τεπελένια,
Για να ισοσκελίζετε, σεις, τον προϋπολογισμό σας;

Εφτά τραγούδια δεν θα σου πω!...

Έτσι και μαζέψει κάποιος όσα προσωπικά έχω αναρτήσει με αφορμή τα μπλογκοπαίχνιδα, πιθανόν να γνωρίζει πτυχές μου καλύτερα κι από τη μάνα μου (ευτυχώς η Βούλα δεν ξέρει από ίντερνετ και μπλογκ για να δει τα χαΐρια του γιού της).

Αλλά σαν παιδί (!) κι εγώ θα ξαναπαίξω με τις 7 αλήθειες, αφού η Fei με προσκάλεσε εδώ και πενήντα χρόνια και ’γω συνεπής στο πρώτο άρθρο του Συντάγματός μου, καταθέτω:

1. Προτέρημά μου η αναβλητικότητα.

2. Μειονέκτημά μου η προτεσταντική –απίστευτο?- ηθική μου (τώρα τελευταία κάνω απολέπιση).

3. Μπορώ να μείνω άγρυπνος 36 ώρες, όπως μπορώ άνετα να κοιμηθώ πίνοντας καφέ.

4. Μου πάει το γαλάζιο, το μπορντώ (σε ρούχα και κρασί), το Fahrenheit, αλλά καθόλου ο μπάφος και ο Νταλάρας.

5. Αγαπάω τα σκυλιά, μερικούς ανθρώπους και τις γυναίκες.

6. Έχω δει λάιβ την Γαρμπή (κοιμήθηκα), τον Χριστοδουλόπουλο (όχι του Παναθηναϊκού, τον Μάκη), τον Νίκο τον Κακούργο, τον Αντρέα Τσαούση, την Φιλιώ Πυργάκη, τον Γιώργο Μάγγα με την Τζούλη Τζινιέρη, τον Τάκη Ταμάμ και πολλούς άλλους θρύλους της παγκόσμιας μουσικής σκηνής που δεν χωράνε στο youtube!

7. Τα τελευταία χρόνια έκοψα τον κινηματογράφο. Προτιμάω να κοιμάμαι χωρίς να πληρώνω εισιτήριο.


Κι όποιος φίλος σχολιάσει τούτη την ανάρτηση, υποχρεούται εκ της «Σύμβασης Μάαστριχτ-Εφραίμ» να συνεχίσει το παιχνίδι.
(Έκανα ζαβολιά για να πάρω κι άλλους στο λαιμό μου)!

Με τέσσερα χέρια

Δυό χέρια στη βορειοδυτική Ελλάδα και δυό στη Ρούμελη, δυό άγνωστοι φίλοι κυριολεκτικά, έγραψαν από κοινού ένα ποίημα (;).
Με την Δήμητρα, γνωριζόμαστε μόνο ψηφιακά. Από δω, από τα μπλογκ. Ούτε στο τηλέφωνο δεν έχουμε μιλήσει. Επικοινωνώντας όμως το καλοκαίρι, ιντερνετικά πάντα, έπεσε η ιδέα να δοκιμάσουμε να γράψουμε ένα ποίημα κατά παράβαση όλων των εννοιών της ατομικής δημιουργίας. Λίγοι στίχοι τη μια μέρα, λίγοι την άλλη, χωρίς κανόνες, όσο και όταν είχε έμπνευση ο καθένας μας, να ‘σου λοιπόν το εργόχειρο στα google docs, χωρίς σχεδόν διορθώσεις και χωρίς να συστήσει τίποτα ο ένας στον άλλον! Η αυτοδιαχείριση και η κοινοκτημοσύνη στην Τέχνη! Ούτε ο Μαγιακόφσκι δεν το είχε φανταστεί!( Ή μήπως το προέβλεψε και γι αυτό αυτοκτόνησε);

Τα σέβη μου στη Δήμητρα, που ψευδόταν πως δεν τα καταφέρνει με την ποίηση!...

Μινώταυρος οι μέρες
το αίμα μας παρθένο ζητάνε.
Κι ούτε που νοιάστηκαν
αν περπατήσαμε και που,
μόνο να ξεδιψάσουν με το κόκκινο
καταβολή απ' το υστέρημά μας.

Στις γιορτές τους ήμασταν
τα ορφανά που τρώγαν χώρια.
Ρούχα και πλουμίδια,
μόνο τα μάτια χόρτασαν.

Δεν έχουμε λόγο να γείρουμε
ούτε να σηκωθούμε πάνω από τη γη των επερχόμενων.
Είμαστε το κριθαράκι στο μάτι,
το σπασμένο οστούν της καρτερίας.
Το σημάδι που οδηγεί τα καινούρια βήματα
σε μονοπάτια που ερευνήθηκαν
σε εχθρική γη
διάσπαρτη με τοτέμ αλλονών.

Όμως, εγώ θέλω εδώ!
Εδώ να διψάσω
Εδώ να χορτάσω .
Στο δικό μου τραπέζι, μες στη χαρά μου,
δίχως να γυρίσω το μάγουλο ούτε μιά φορά.

Ξαναρχίζουν οι εκδηλώσεις της Σύγχρονης Έκφρασης στη Λιβαδειά.

"Η θρησκευτική, ιδεολογική και επιστημονική θεώρηση του ανθρώπινου πεπρωμένου, ιδιαίτερα κατά τους νεωτερικούς χρόνους, χρησιμοποιεί ως ισχυρό πρόταγμα τη σωτηριολογία. Επικαλείται πάντα έναν υπερουράνιο ή εγκόσμιο Σωτήρα, ο οποίος, παρεμβαίνοντας στην ανθρώπινη μοίρα, έχει τη δύναμη να την αλλάξει ή να την εκτρέψει προς ευνοϊκότερες κατευθύνσεις για το πάσχον υποκείμενο. Ωστόσο, η θεώρηση αυτή αποδυναμώνει τον άνθρωπο, τον αδρανοποιεί και τον αλλοτριώνει, δημιουργώντας μια ψευδή συνείδηση, η οποία κυριαρχεί πάνω στο ανθρώπινο. Το όνειρο της αυτολύτρωσης του ανθρώπου, σε πλήρη αντιδιαστολή προς τη σωτηριολογία των θρησκευτικών, ιδεολογικών και επιστημονικών ρευμάτων της νεωτερικής εποχής, έχει την αφετηρία του στη Γνωστική θέαση του κόσμου και του ανθρώπινου υποκειμένου, ενώ εξακολουθεί μέχρι τις μέρες μας να γονιμοποιεί τη σκέψη μεγάλων στοχαστών του αιώνα, όπως ο Jung, o Heidegger, o Bultmann κ.ά."

Απόσπασμα από το θέμα «Το όνειρο της αυτολύτρωσης του ανθρώπου» που θα διαπραγματευτεί ο διδάσκων στο Πάντειο Παν/μιο Στέφανος Ροζάνης, εγκαινιάζοντας τις φετινές Δευτεριάτικες εκδηλώσεις του βιβλιοπωλείου «Σύχρονη Έκφραση», στη Λιβαδειά, κλείνοντας ταυτόχρονα την τριλογία για τον Γνωστικισμό, στο πλαίσιο του κύκλου «Θρησκειολογικοί Προβληματισμοί».

Η ομιλία έχει ως αναφορά της τα βιβλία
• Οι γνωστικοί: Micha Brumlik εκδ. ΝΗΣΟΣ
• Γνωστική Φιλοσοφία: Tobias Churtn εκδ. ΕΝΑΛΙΟΣ
• Ένας λανθάνων Ρομαντισμός: Στέφανος Ροζάνης εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ




Εδώ, απόσπασμα προηγούμενης ομιλίας με θέμα Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΑΓΚ ΧΑΜΑΝΤΙ, από το μπλογκ του βιβλιοπωλείου. Οι ομιλίες απομαγνητοφωνούνται και τυπώνονται σε φυλλάδιο.

Ο φυλλοβόλος

Έβγαλα τον σκύλο βόλτα και τα θα από την κατάψυξη. Ή το αντίθετο; Αμόλησα το ζώο στα χέρσα της γειτονιάς και το άφησα να κυλιστεί στη λάσπη. Τα θα δεν έλεγαν να ξεπαγώσουν. Μες στη βροχή το ζώο μου βοσκούσε τα σαλιγκάρια που έκρυβα στο γέλιο, στα ανέξοδα ξενύχτια και στα σεντόνια γλέντια. Τα θα βραχυκύκλωσαν από τις κονσέρβες που τα τάιζα καιρό. Τα σαλιγκάρια κόλλησαν σα πεταλίδες στα πόδια της σκυλοζωής και όλο ανέβαιναν. Atropa Belladonna με καβούκι και δόντια οι εξορισμένοι όρκοι. Πλημμύρισαν το ζώο τόσο που γονάτισε από το βάρος. Ούτε οι τρίχες του δεν φαίνονταν. Ένα Ηλί! πρόλαβε να ουρλιάξει και άρχισε να δαγκώνει και να δαγκώνεται…

Γνωστό τοις πάσι: Ο πνιγμένος από τα θα του πιάνεται!

.

Η Δόνα Μόνη

2 m.r.

Δόνα Μόνη,
εικόνα αλμυρή.
Ανάθημα σ’ απόμερου θεού το τέμενος
ή και περσίδα στου φεγγαριού το σκούρο,
φωτάκι που ζυγιάζεται
μια στο κατάρτι
και μια στον άνεμο
σα σημαία από γάζα υποσχέσεων.
Άμμος τα παράπονα,
έρμα
στου πειρατή καιρού
το συνεχές αμπάρι.

Δόνα Μόνη,
του άγνωστου τοξότη ουρανός.
Πέρδικα στη χάση των περιβολιών
που τρέμει το πουλάκι της μην πάθει
και δένει το πηγάδι με το σύννεφο
ζεϊμπέκικο ν’ ανάψει σε σκυλάδικο
όπως στου Αη-Κρυφού το πανηγύρι,
εκεί που οι γύφτισσες καρδιές ξεδίνουν
μνήμονες μούσες
κηπουρές
σε κάμπο αλαφιασμένο από κύματα
δανεικά και άγια,
εκεί που ο κόλπος
-ως κοχύλι ή τάχατες ως αχινός-
σμίγεται μπεχλιβάνικα
με της ζωής το φίδι.

Τούτη την έρημο
η Δόνα Μόνη
ως Δήλιος κολυμβητής
ανάπρυμα διατρέχει.

Δυό ευχές και μία...

Μια ευκαιρία για να μπούμε σιγά-σιγά και να μην φορτώσουμε ξαφνικά από τη δουλειά ή το πολύ μπλογκάρισμα, δίνει η Γητεύτρια με την πρόσκληση να καταθέσω τρείς ευχές. Κι επειδή ο Γιώργος αεί παις εστί, παίζει!


Ευχή για μένα:

Υγεία, μακροζωία (μέχρι τα 98, αρκούν -μη γινόμαστε και βάρος!), έρωτα και καλούς φίλους! Τα ίδια εις διπλούν για την κόρη μου.


Ευχή σε άλλον:

Να πιάσουν οι ευχές του!



Ευχή σε εχθρό:

Να μη του σηκώνεται!



Καλώ για να συνεχίσουν το παιχνίδι τη Μοναλίζα, τη Νίνα, τη Μαρία Raffinata, την piece de resistance και τη ντοματούλα (κρυφό ταλέντο) Δήμητρα.

.

Μόνο αλήθεια!

Γιατί τα γράμματά σου δεν φτάνουν ως εδώ;
Οι ταχυδρόμοι δεν αντέχουνε το βάρος;
Πες τους μη σκιάζονται το μπλογκ,
δεν θέλει password το δυάρι!
Έτσι κι αλλιώς, δεν έχω σκύλο στην αυλή
ούτε καν το κλειδί στην πόρτα.
Όποτε θες μπορείς κι εσύ να ‘ρθείς
χωρίς ειδοποιήσεις κι sms να μπεις
κι ίσως με δεις να ψήνω τον καφέ
ή να με βρεις να κατουράω.
(Κατάκτηση ετών αυτό, pas de problème!)
Έλα και πες μου: «Χώρια σου, άλλο δεν μπορώ,
μακριά σου δεν αντέχω»!…
Θα σκύψω το κεφάλι και θα πω:
«Κι εγώ σε μίσησα το ίδιο»!

[το μουνί]*

**


«Kι εσύ, σαν να μιλάω σε ντουβάρι -
ποτέ σου δεν κατάλαβες πώς νιώθω,
κι όταν ανοίγω μια κουβέντα σταματάς,
δεν θες ν' ακούσεις -»
...................................... τι ν' ακούσω τι να πω·
να σκύψω να φιλήσω το μουνί σου,
κι όλα θα βρουν τη θέση τους στον κόσμο.
«Ο νους σου στο μουνί -»
.............................................ποιόν ενδιαφέρουν
οι φλογεροί συναισθηματισμοί μας
κι εκείνες οι αβρές ιδανικεύσεις,
οι έρωτες, οι κρίνοι, τα σονέτα.


Και κάτω απ' την αβρότατη επιφάνεια,
όχι πολύ βαθιά, δυο λέξεις μόνο
κάτω απ' την επιφάνεια, το κτήνος,
το θνήσκον κτήνος - θέλει να γαμήσει,
αυτό μονάχα· όλα τ' άλλα θα 'ναι
φαντάσματα του στερημένου ανθρώπου,
σταυροφορίες στην οθόνη τ' ουρανού.
Αν μείνει κάτι θα 'ναι το γαμήσι.

(……)

Το αιδοίο και το θαύμα μιας απόλυτης
παράδοσης στον κόλπο της γυναίκας -
αυτό ποθώ, δεν το 'κρυψα ποτέ μου·
μόνο από μένα κρύβομαι, τη βία
του κρατημένου πόθου που με πνίγει,
και πρέπει γράφοντας να εξανθρωπίσω
εικόνες άφατης λαγνείας: το μουνί,
το λαγαρό αιδοίο, ένας κόσμος
αδιάφορος στο φόβο του θανάτου.

Και τώρα μίλησέ μου εσύ για τ' άλλα.

---
* Ποίημα από τη τελευταία συλλογή του Διονύση Καψάλη "ο κρότος του χρόνου" (εκδόσεις Άγρα, 2007)
** Η φωτογραφία που ήταν και αφορμή για τούτη την ανάρτηση είναι της Piece De Resistance.

Να πας εκεί!

Να πας εκεί!
Να πας εκεί που σε χαϊδεύουν.
Εκεί που δεν κοστίζει τίποτα το χάδι στη πληγή.
Χάδι σε μια πληγή κακοφορμισμένη
μαζί μ’ ανάθεμα στον εύκολο τον φταίχτη.
-Όχι, μη το σκοτωμένο αίμα!
-Όχι σπίρτο στην πληγή!
Να σαπίσει, μα να μην πονέσει!
Να μην πονέσει κι ας μη γιάνει!

Να πας εκεί!
Δεν έχει εδώ τόπο για σένα.
Εμείς εδώ
λέμε τη σκάφη – σκάφη και την αγάπη – αγάπη.
Φορές τη λέμε Πόνο.
Κατουράμε τη πληγή,
βάζουμ' επάνω στα αίματα
καπνό από το γιούρτι του παππού
και συνεχίζουμε.
Εμείς εδώ
δεν βγάζουμε στο παζάρι το ξαφτούρισμα της καρδιάς.
Δεν παζαρεύουμε τις πεταλούδες μας.
Μπορεί να γεννηθήκαμε μ’ αυτές.
Μπορεί να τις μαζέψαμε απ’ το δρόμο.
Όμως ποτέ δεν τις βγάλαμε στο σφυρί.
Ποτέ δεν τις παίξαμε σε κανένα χρηματιστήριο καταξίωσης.

Να πας εκεί!
Εκεί που η λύπηση είναι ρούχο.
Εκεί που η αυτολύπηση είναι σημαία.
Εκεί που αγαπάνε με τα μάτια.
Εκεί που τα καράβια είναι δεμένα
-σίγουρα πάντα-
στο λιμάνι.
Ποτέ δε θα κινδυνέψουν,
ποτέ τους δε θα ταξιδέψουν!

Να πας σ’ αυτούς!
Γύρνα στη σκοτεινιά τους.
Στη σκοτεινιά των χαμοσερνάμενων αητών.
Των χαρταετών.
Να πας σ’ αυτούς!
Σ’ αυτούς που σ’ αγαπάνε
γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Αυτοί
οι κόλακες της Απελπισίας.
Αυτοί
οι κροκόδειλοι των υποχωρητικών δακρύων.

Να πας εκεί!
«Θα ξαναγύριζες μια μέρα στις πηγές της νύχτας,
στις ρίζες των δακρύων σου,
εκεί που φυτρώνουν τ’ άγρια όνειρα,
μες στα σκοτάδια της ανυπαρξίας».*

Να πας εκεί!
Δεν ειν’ εδώ τόπος για σένα!…
Εδώ αγαπάμε και πληρώνουμε.
Εδώ πεθαίνουμε χωρίς σκοπό ανάστασης.
Εμείς εδώ
περπατάμε στα κάρβουνα.
Εμείς εδώ
για ένα στοίχημα Αγάπης, το κόβουμε το δάχτυλο.
Ποτέ μας, όμως, δεν ευνουχιζόμαστε.
Εμείς
την αγάπη μας τη βαφτίζουμε Σπάραγμα.
Εμείς
το παιδί του έρωτα το βαφτίζουμε Όνειρο.

Δεν ειν’ εδώ τόπος για σένα!…

2002

---
(*) στίχοι του αγαπημένου Σπύρου Τσακνιά.

Αφρός των ημερών

Όταν αγκαλιαστούμε χωρίς να φεύγεις πέρα
θα φανεί αν είμαστε σύννεφο ή γυαλί ή βότσαλα αναμμένα.
Όμως εγώ σε θέλω ποτάμι, σε θέλω θάλασσα
και ακτή ζεστή σε θέλω,
άμμο στην Ελαφόνησο σε θέλω,
ελάφι τρυφερό σε θέλω,
και νησί σκιαγμένο στο φως του ελαφιού σε θέλω…

Είναι θεριό το κόκκινο.
Πιο όμορφο κι απ' τη Δωδώνη της ματιάς σου.
Μη λες τίποτα.
Δεν είναι η νύχτα τόσο μεγάλη για τις λέξεις σου,
θα περισσέψει νήμα
να πλέξω και μια αγάπη γι όλους που δεν έχουν.
Σιωπώ.

Σε έβλεπα από παιδί να παίζεις με την Έρκυνα
στην αυλή της Κωπαΐδας
και να βολτάρεις στις σπηλιές του Παρνασσού.
Θυμάμαι τότε που έφτανε το μεσημέρι
και η μάνα σου έβαζε φωνή να 'ρθεις να φας.
Σ' ακούγανε στο πέλαγος
κι ήταν τα γέλια σου νησιά καινούρια,
η δροσιά σου κύμα σε αρμυρίκι ξεχασμένο.
Σε αφηγούμαι.

Δεν έχω ουρανό,
-έγινε ζέστη η σιωπή σου και πως θα βγω στον κόσμο;-
μικρή διάφανη ιέρεια σε δωρικό ναό
θα ντρέπομαι που αγαπώ.
Εγώ,
το δέρας των φόβων σου,
εγώ,
το σκήπτρο της αυγής σου,
εγώ που λάγιο αρνί πιστώνομαι
παίζω πεντόβολα τις νύχτες τους πυρήνες μου
και γέρνω σα μικρός θεός
-Αύγουστο μήνα-
στο δέντρο της σκιάς σου.
Φέγγω.

Θες να μου τραγουδήσεις έναν ήλιο;
ή και φεγγάρι αν σου βρίσκεται πιο εύκολο.
Στην κωλοτσέπη, ξέρω, έχεις πάντα καναδυό,
ένα μονάχα χάρισέ μου να πορεύομαι
να μη φοβάμαι τους ανθρώπους.
Είναι φαράγγια οι ανθρώποι,
είσαι εσύ ποτάμι να τρέχεις στο ανάμεσο;
(Νερό να είσαι, αυτό μου φτάνει!
ή και φωτιά κρυμμένη απ' τους θεούς,
η δάδα που τις ώρες μου λιγώνει,
το παιδικό το δώρο που δε μού 'καναν ποτές).
Μ' αν ξεχαστείς
πηγάδι σε ξωκλήσι
ή σα μελίσσι στα αγριολούλουδα του χέρσου,
χαρίσου σπάταλα
και γίνου σύννεφο αρμύρας
μες στον γλυφό των ημερών σκοπό.
Σε διψώ.

Είμαι γυμνός στα μάτια σου και κούρος άμαθος βημάτων
-μη το προδώσεις στην αυγή, η ομορφιά ζηλεύει.
Να σε αγγίξω δεν μπορώ, μα κράτα με εικόνα άχωρη
ανόητα να σε νοιάζομαι.
Φυσάει ολοένα γύρω,
στα τείχη πλάι στη θάλασσα
μαργώνουν τα μαύρα χελιδόνια
αλλά ο ήλιος οιωνίζεται τη μέρα σου
γιορτή.
Γιορτή μες στη κηδεία των ανθρώπων
να φέγγουνε οι απουσίες σαν ζιργκόνια,
παράσημα στης ζήσης μας το αίμα.

Τόση αλήθεια σ’ ένα ψέμα!

Ιούνιος '08