η πτώση

Πώς ένας άγγελος

Χάνει τα φτέρά του;

-Αγαπάει!

η αλήθεια

Αυτό που μοιάζει ψέμα

είναι η αλήθεια που κάνει φασαρία.

Η αλήθεια είναι ψέμα

χωρίς το ποσοστό της έκπτωσης.

απάγκιο

Του ήλιου σου ο ίσκιος

με τυφλώνει

κι ούτε απάγκιο δεν βρήκα

σε παραγώνι.

γέφυρα

Μια γέφυρα που δεν περνάμε,

τι συζητάμε

αν ειν’ γερή;

Στη θάλασσα που βουτάμε

αποζητάμε

ανατολή!

Ο Larry Cool ως Κανένας

Ο Larry Cool, στο τελευταίο του βιβλίο ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, σαν Οδυσσέας του κυβερνοχώρου, συγγράφει και μετέχει ταυτόχρονα στο μυθιστόρημα. Απίθανο; Για κάποιον που «δεν υπάρχει, ουδέποτε εγεννήθη, μηδέποτε απέθανε, καθ' οιονδήποτε τρόπο, εις κανένα τόπο, κατ' ουδένα χρόνο και πρόκειται περί φαντάσματος κυκλοφορούντος στις εσχατιές του κυβερνοχώρου, δημιουργηθέντος εκ τής συμπυκνώσεως των ατμών των κρυφών επιθυμιών των χρηστών του διαδικτύου» σύμφωνα με το βιογραφικό του, το αδύνατο καθίσταται φυσική συνέχεια στη ροή του μυθιστορήματος.

Ο Larry Cool- Οδυσσέας – Κανένας-Ούτις, περιφερόμενος και αγόμενος από τα κύματα του κυβερνοχώρου, ανακαλύπτει τη γλώσσα! Όχι σχηματικά, αλλά σκάβει βαθειά και σαν τυμβωρύχος βρίσκει «δαχτυλίδια με λέξεις-πετράδια, χρυσά βραχιόλια-ρήματα που έλαμπαν στο σεληνόφως, και στο φρικτό κρανίο της διαδήματα μ’ επίθετα που ακτινοβολούσαν».

Είναι αλήθεια! Δεν φανταζόμουν ότι λέξεις αρχαίες και καθημερινές θα μπορούσαν να παντρευτούν ζωη-ρά, σε ένα τόσο σύγχρονο θέμα, χωρίς να μοιάζουν επιτηδευμένες! Ο Λάρρυ το καταφέρνει –τι διάολο Οδυσσέας θα ήταν άλλωστε! Σήμερα που ο Παπαδιαμάντης και ο Ροΐδης μιλούν στη δημοτική, ο Λάρρυ καταφέρνει να τραγουδήσει με λέξεις ξεχασμένες(;) αλλά λαμπερές σαν τις χειροποίητες πόρπες που ανακαλύπτουμε στο σεντούκι της γιαγιάς. Και αποτελεσματικές!

Η υπόθεση του πονήματος ευφυέστατη: Ο Larry ξυπνά ένα πρωί και δεν θυμάται τίποτε. Ούτε καν τ’ όνομά του. Είναι κυριολεκτικά, ο Κανένας!
Περιπλανώμενος σε μια άγνωστη, ζοφερή μητρόπολη και προσπαθώντας να βρει ποιος είναι και τί του συμβαίνει, ανακαλύπτει μια προηγμένη τεχνολογικά –αλλά και εξαθλιωμένη- κοινωνία η οποία αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή απειλή(...) Ο Larry αναζητώντας ταυτότητα και νόημα μέσα σ’ αυτόν τον παρανοϊκό κόσμο όπου κάθε ανθρώπινη αξία και βεβαιότητα συντρίβονται, παρασύρεται σ’ έναν κυκεώνα από ιλαροτραγικές περιπέτειες με τρομοκράτες, επιθεωρητές ασφαλείας, εικονικά όντα, κλπ.

Πανεύκολα με τέτοιας βαρύτητας και πλοκής θέμα, ο συγγραφέας θα μπορούσε να χαθεί στα κύματα της έμπνευσης ή να γητευτεί από την Καλυψώ της πρωτοτυπίας. Ευτυχώς –για τον ίδιο και για μάς- ο Λάρρυ καταφέρνει να ξεφύγει. Σε κάθε σελίδα καραδοκούν εκπλήξεις είτε ύφους, είτε χρήσης των λέξεων, είτε απίθανου παραλληλισμού της σύγχρονης υπόθεσης με την ομηρική Οδύσσεια.

Αναρωτιέμαι μήπως μας κορόιδεψε ο Μπορίς Βιάν και δεν πέθανε, αλλά ζει και γράφει με το όνομα Λάρρυ Κουλ!

Μικρό δείγμα γραφής:

Τότε ο υετός έπαυσεν επ’ ολίγον, και εν τω ανοίγματι τ’ ουρανού ενεφανίσθη ο αργυρούς δίσκος της σελήνης πλέων γαλήνιος κι ατάραχος εν μέσω τρικυμίας μελανών νεφών άτινα εφέροντο ταχέως υπό ισχυρών ανέμων. Καλυπτομένη υπό ομβροφόρων νεφελών και πάλιν εμφανιζομένη η μεγαλοπρεπής σελάνα, προσέδιδεν εις το εξωπραγματικόν Λονδίνον μεταλλικάς αποχρώσεις, ενώ αι άπειροι κρεμάμεναι εκ του ιστού σταγόνες εξέπεμπον gris argent και gris perle λάμψεις.

Τρίμματα

Καλομάθαμε!
Αδυνάτισαν τα δόντια μας.
Δεν μπορούμε να φάμε την αλήθεια ωμή!...













------------------------------------------



Να βουτάς στο πηγάδι
και να βγαίνεις απέναντι.
Να βουτάς στο σκοτάδι
και να βγαίνεις πανσέληνος.
Να καίγεσαι
-δάσος καλοκαιρινό-
και να βγαίνεις πέτρα.



-------------------------------




Τ' αστέρια λάμπουνε για σένα
και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω·
τόση κοινοτυπία πιά,
να μη γαμήσω!

Προφανές

Το προφανές
του προφανούντος
δοτική: προφανώ
(με υπογεγραμμένη).
Τον φανό
άδραξε και πες
φάνου! στην κλητική
και στην ανάγκη, στην προστακτική.



--

Κάθε τρελό παιδί

Κείνο το πρωί του είπα καλημέρα
κείνο το πρωί του είπα καλημέρα.

Κάθε τρελό παιδί
έχει στο χέρι
φιλί της Παναγιάς
κι ένα μαχαίρι.

Κι η μάνα του δεν τραγουδά
κι η μάνα του δεν τραγουδά.

Κάθε που σφάζονται
δυο περιστέρια
η νύχτα καίγεται
στα δυο του χέρια.

Και το κορίτσι δεν μιλά
και το κορίτσι δεν μιλά.

Στίχοι-Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις

Πρώτη εκτέλεση: Νανά Μούσχουρη

Ωδή στον Αρμάνδο Διέγο Μαραδόνα

Αστραπηδόν επέταξε την μπάλα εμπρός

κι εκκίνησε απότομα ελαύνων ως μότο-κρος θηρίον·

απέναντί του πάραυτα τοποθετήθηκαν τα σώματα Εγγλέζων,

μόνο που δεν εθύμιζαν του Θρύλου μας τον Λάκη Γκλέζον

(τον μάγκα τον νυκτόβιο, που ως παίκτης τελευταίος,

πίσω από Σιώκο, Αγγελή και Γιάννη Γκαϊτατζή,

την μπάλα ή τον αντίπαλο καθάριζε μοιραίως).

Τέλος της παρενθέσεως, στον ήρωά μας πάλι:

Την σέντρα του Ρουβίκωνα διέβη ως Ύπατος ο Διέγο,

τούτον, ο των φτωχών τον βασιλέα, τον χαμηλόκεντρο γκαούτσο,

οι λευκοδόριοι υπασπιστές της πρώην αυτοκρατορίας τον εκυνήγησαν

ως στερημένοι εραστές, που τον αντίζηλον φλέγονται να πλήξουν.

Μα αυτός, προκλητικώς κι αέρινα διέφευγε παρά τα κυβικά του,

αφειδώς και οφιοειδώς, 

άλλους εντρίπλαρε επιεικώς,άλλους δε, εξάπλωνε στο χώμα,

και ως σούπερ φέρυ της γραμμής Ηγουμενίτσα - Ανκόνα

τον Σίλτον τον τερματοφύλακα πλαγιοκόπησε ωσάν μικρή στρειδώνα,

και όταν το πλεχτό του ηδονικώς εμβόλιζε,

πλην Λακεδαιμονίων, ο κόσμος όλος αναφώνησε:

  -Γειά σου Καραϊσκάκη μου, Διέγο Μαραδόνα!

   Εσύ, σαν τρέχων Μπολιβάρ, σαν σπέρμα του Γκεβάρα,

   έναντι των αποικιοκρατών τέρμα αντάρτικον επέτυχες, 
   Βελουχιώτικον, το γκολ του άπαντος αιώνα!

.

Knock, knock, knockin on heavens door

Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door

Mama, put my guns in the ground
I cant shoot them anymore.
That long black cloud is comin down
I feel like Im knockin on heavens door.

Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door
Knock, knock, knockin on heavens door

Το Δέρας

ποίημα του Σωτήρη Σαράκη

Καπετάνιο,
το πλένουμε καλά, όπως πρόσταξες
στην πιο όμορφη θάλασσα του κόσμου
κι ύστερα
τ’ απλώνουμε σ’ αυτόν τον υπέροχο ήλιο
όμως
μη λυπηθείς καπετάνιο
φαίνεται θα ’ναι μαγεμένο
κάθε φορά
την ώρα που κοντεύει να στεγνώσει
(μόλις που πάει να λάμψει το χρυσάφι του)
το αίμα
ενός καινούργιου παιδιού
το ξαναβάφει.

Η Σιωπή Είναι Συνενοχή!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΤΟ POST ΤΗΣ ΜΙΡΑΝΤΟΛΙΝΑΣ:

Χωρίς ρεπορτάζ απ τα σύνορα

Ο Χανάντυ Σαλμάν είναι δημοσιογράφος της Ας-Σαφίρ. Τον ανακάλυψα εδώ. Αναφέρεται ως αποστολέας των φωτογραφιών και του κειμένου που ακολουθούν.

Ένας φίλος που είναι στην περιοχή, κατάφερε κι επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα των φωτογραφιών. Είναι όντως του ΑΡ.

Όποιος δεν αντέχει τα σκληρά θεάματα, ας αποφύγει τις εικόνες.

«Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι,

θα πρέπει να σας ζητήσω να με συγχωρέσετε που σας στέλνω αυτές τις φωτογραφίες. Είναι φωτογραφίες παιδιών που σκότωσαν οι ισραηλινοί στο Νότιο Λίβανο. Είναι όλα καμμένα. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι φωτογραφίες αυτές δε θα δημοσιευτούν στη Δύση, αν κι είναι φωτογραφίες του Associated Press. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας, για να δημοσιοποιηθούν. Το πρόβλημα είναι ότι είχε ζητηθεί από αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν το χωριό τους, Τερ Χαλφά, το πρωί, εντός δύο ωρών, αλλοιώς… Έτσι λοιπόν όσοι μπορούσαν να φύγουν κατέφυγαν στην κοντινότερη βάση του ΟΗΕ, απ όπου τους ζήτησαν να φύγουν. Νομίζω ότι μετά τις σφαγές της Κανα το 1996, όταν βομβαρδίστηκαν πολίτες που είχαν βρει καταφύγιο στο αρχηγείο του ΟΗΕ, ο ΟΗΕ δεν επιθυμεί να αναλάβει την ευθύνη για τις ζωές πολιτών. ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ, οι ισραηλινοί ζήτησαν τους πολίτες του χωριού Αλ Μπουστάν στο νότο να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Φοβάμαι ότι οι σφαγές θα συνεχιστούν όσο οι ισραηλινοί δρουν ανεξέλεγκτα.
Σας παρακαλώ βοηθήστε μας όπως μπορείτε,
Χανάντυ Σαλμάν»